About Me

''Life is not about waiting for the storm 2 pass,
It's about learning how to dance in the rain..''

Author: unknown

If you can't dance in the rain, than sing..
If you can't sing in the rain, then hum,
If you can't hum in the rain,
then imagine you are...

Author: Me

Miszundastood, Yep! Dat ben ik! Schrijf, typ, denk, random over alles wat te maken heeft met 'Life' en alles daar omheen. No fairytales.

 

history

the end

And then, just out of the blue, it hits you...Bye bye, farewell and so long. To never look back and to just move on. Your gone.

Hoe 'akward' is dit eigenlijk. De meeste verhalen beginnen met een ellendig begin en een happy ending. Mijne begint met een ellendig begin en een oneindig uitzicht. Vandaag de dag, 31 Januari 2012 is het dan eindelijk klaar. Definitief. Je bent verwijderd uit mijn leven. Delete. Uit mijn systeem, nee nog lang niet. Het moest gebeuren, tegen alle gevoelens in. Maar nee, ik kon het niet meer. Je was mijn alles en zoveel meer, maar ik had voor jou geen waarde meer. Het deed me pijn om je te zien. Je ogen, je lach, je stem en je oh zo bekende manier van bewegen. 'Ik ken elke mm van je lichaam, Zem.' Dat is wat je me zei. Ik kon alleen maar knikken en bevestigen dat het zo was. Maar wat voor nut heeft het gehad om elke mm van mijn lichaam te hebben leren kennen, als elke mm van datzelfde lijf is afgetakeld en gebroken. Jij kent elke mm van mijn lichaam, maar ik niet meer.
Waarom het niet meer kon, wilde je weten. Ik keek je aan en begreep niet waarom je die vraag stelde. Hoe kun je me zo een vraag stellen als je me wederom in tranen ziet. Tranen omdat degene die ik zonder moeite al mijn liefde heb kunnen geven, zo makkelijk heeft kunnen zeggen dat ik de moeite niet meer waard was. Je was jezelf niet, dat was je excuus. Juist...
1,5 jaar laten varen we nog steeds op zee. Rustig vaarwater, mooi uitzicht met een uitgestippelde koers. En dan uit het niets, een verwoestende storm die alles omgooit, schip en al. Ik kan niet meer. Ik kan niet meer dat zelfde bootje instappen, hopend dat we ooit vaste land bereiken zodat we eindelijk kunnen bouwen aan een toekomst. Tot uit het niets weer die storm komt opzetten, jij niet wetende wat je wilt. Ik kan het niet meer aanzien dat mijn leven in diggelen valt, omdat jij weigert mee te bouwen aan een gezonde relatie. Ik kan het niet meer permiteren om mijn eigen dromen en wensen te vergeten omdat ik continue in sombere bui ben, gebroken en verbijsterd over hoe makkelijk je steeds maar zegt dat niets meer nut heeft. En dan TOCH weiger je in te zien dat dit zo niet langer kan. Toch weiger je om samen met mij die woeste zee aan te vechten en het vaste land te bereiken. Weet je wat, het is goed zo. Ik ben eruit gesprongen. Laat al mijn bagage daar achter. Ga jij maar, blijft jij maar op die woeste zee, alleen en met jezelf. Doe jij dat maar. Je zal me nodig hebben, dat weet je alleen nog niet. Je zal me missen, maar dat besef je nu niet. Je zult je ZO ontzettend KUT voelen...maar dat boeit me nu even niet. Ik zwem wel alleen. Ik kan dit. Ik ga dit doen. Alleen.

Mijn hart klopt hard en snel in mijn borstkast en mijn oogleden zijn zwaar. Ik ben moe, zo ontzettend moe, maar de slaap zelf komt niet. Mijn onrust en verdriet schrikt alles af. Ik was zo overtuigd dat ik sterker was als nu, toen ik wegreed en je zag staan in mijn achteruitkijk spiegel. Je keek me na, ik jou ook, dat weet je alleen niet. Ik rij weg en voel me beresterk. Ik zet een vrolijk nummer op en voel me verlost. Ik rijd bewust alle straten door, kijk naar straatnamen en bekende gebouwen. Bewust, omdat ik weet dat ik die route niet meer zal rijden. Niet meer naar jou, niet meer voor die reden. Ik lach en voel me verlost! DIT is dus hoe hoe het voelt om niet meer te hoeven denken aan wat er gaat gebeuren met 'ons'. Om gewoon naar voren te kunnen kijken en los te kunnen laten van alles wat me zoveel jaar in zijn macht heeft gehouden. Ik zing en dans, ik lach en kijk uit naar een nieuw hoofdstuk. Ik voel me beresterk...

En dan... na uren te hebben geskyped met het liefste meisje die ik momenteel ken, uit het niets.. BAM! Ik sluit mijn skype af zonder wat te zeggen. Als afleiding speel ik het domste spel wat ik ooit heb gespeeld, als een zombie. Terwijl ik de wel bekende brok in mijn keel voel groeien en de tranen voel branden. Je bent weg. Je bent echt, ECHT weg. En dit keer heb ik het zelf gedaan. Dit keer heb ik ervoor gekozen om jou achter te laten. Wat is er gebeurd met dat beresterke gevoel. Wat is er gebeurd met die kracht die ik een paar uur geleden voelde groeien. Was het een boost? Een overlevingsmechanisme om dat moment door te komen? Was het bedrog? Wat het ook mag zijn geweest, IT is gone now. En weer, als een hoopje ellende, zak ik op mijn bed in elkaar. Dekens over me heen, turend in de duisternis. Er is geen weg meer terug. Dat heb je me ook nog gezegd. Ik wil ook niet meer terug. Ik wil vooruit. Ik heb alleen geen idee HOE.
Ik doe het licht aan en kijk naast mijn bed, op de grond. Een klein plastic zakje met nog 2 kleine pillen. Tranquillizers. Gekregen van mijn moeder voor een 'rainy day'.. Had ik er maar duizend van bedenk ik me. Na duizend eenzame nachten zal ik toch wel klaar zijn met dit ellendig gevoel? Geen idee, maar voor nu is het mijn redding. Goodnight!

Blanco

Ik heb een oud hoofdstuk geopend. Een hoofdstuk over mij, geschreven door het leven, in mijn eigen boek, bewust. Dat is best heftig. Heftig om terug te lezen waar mijn minstate een aantal jaar, mogelijk wel maanden geleden was. Donker en duister, koud en angstig, maar hoopvol, alleen niet vol van hoop. Hopen op beter, hopen op fijner, hopen op mooier. Nee...Alles wat je hebt is nu. Een blanco pagina, op z'n minst een blanco alinea, elke dag, een nieuw verhaal. Want eeuwig kan de regen niet vallen, en ook de zon is op den duur op. Alles is prima. Behalve doelen. Mijn oude hoofdstuk stond bomvol met doelen.  En dan heb ik het niet over een doel van voetbal of welke sport dan ook. Ik heb het over doelen van het leven. De laatste tijd word mij maar al te vaak gevraagd of ik doelen heb in het leven. Ik hoef niet na te denken om te beseffen dat 'doelen' voor mij niet meer bestaan.

Een aantal jaar geleden had ik geroepen 'Tuurlijk'! WAT denk je nou zelf! Doelen horen toch bij het leven! En zo zou ik een rij doelen opsommen, met tijd, plek, werkwijze en budget. Ik zou volle overtuiging roepen dat ieder zonder doel in het leven niet echt leeft en dat IK, als succesvolle twintiger, wel eens een voorbeeld zou zijn voor alle leeftijdsgenoten om mij heen. Ik zou toekijken hoe het leven de pen in mijn hand overneemt en begint te schrijven. Waarschijnlijk zou ik nog een applausje geven en de hand schudden met 'life' - Op een goede samenwerking - Proost!! OEPS! Ik geloof dat ik ergens toch een foutje heb gemaakt....

Doelen bestaan voor mij niet meer. Waar komt een doel eigenlijk vandaan? Je Ego? Of Vanuit het hoofd en concreetheid. Doelen zijn in mijn beleving meetbaar, en alles wat meetbaar is heeft geen waarde meer. Geen echte waarde, weerloze waarde. Alles daarbuiten echter, een wens van het hart, intuitie, dat noem ik dromen. Geen doelen. En ondanks dat mijn  dromen slechts fragil zijn, heb ik liever 1 mooie droom dan 20 doelen.
Ik heb geleerd dat het streven naar bepaalde punten in het leven, zorgt voor het vergeten van andere basiselementen in het bestaan. De regen niet voelen vallen op je gezicht, maar geirriteerd zijn omdat je zeiknat op werk aankomt. De zon niet zien opkomen, omdat je dan als een gek aan het racen bent om op tijd te zijn. De sterren niet zien verschijnen, omdat je zo gewend bent voor je te kijken, dat boven, naast en onder je, buiten je zicht zijn gevallen. Of net als laatst. Van hoeveel mensen ik aan heb moeten horen dat ik na een avondje stappen in de sneeuw heb gerold. Dat ik het prachtig vond en dat ik eigenlijk best 'amazed' was door al dat witte wat uit de lucht kwam vallen. Maar geen van alleen heeft mij gevraagd waarom ik het nou eigenlijk zo mooi vond. Want tot de dag van vandaag weet ik dat nog tot in detail. Nee, geirriteerd zijn was makkelijker. Maar hey, no hard feelings. Het zal niet de laatste keer zijn.

Dromen echter, dromen doe ik graag. Maar niet vaak en onbeperkt. Niet meer. Dromen is een kwetsbaar iets, & thats why i'm carefull. Je kunt een droom zo groot en klein maken als je zelf wilt. Oneindig en abstract. Een droom is warm, koud, troebel of helder. Een droom is alles in een. Maar ik, ik ben een voorzichtige dromer. Voorzichtig omdat het vallen in of uit een droom alsnog pijn doet. Je lijf is misschien niet letterlijk geraakt, maar je ziel wel. Het steekt, bonkt en scheurt.  Een voorzichtige dromer, omdat ook een droom je kan maken of breken. Een onvervulde droom, stekende, kwellende droom...

En NU! Zie je me al lopen, met mijn ziel onder mn arm. Al weken niet gedoucht, geen eten en drinken, maar hey! Ik leef wel! Ik weet inmiddels dat 9 van de 10 mensen die dit soort dingen lezen, denken dat ik de minstate heb van soort hippie en er echt zo bij loop. Lekker vaag en zweverig zwammen over dromen en zielen. Lekker nonchalant en onverantwoord. YOLO!!

Maar nee hoor. Er moet al zoveel in deze maatschappij. Er moet al zoveel van jezelf gegeven worden, om de dag door te komen. Toekomst, carriere en onderdak. Noem het maar op. Ik word er al moe van om over na te denken. Er MOET gewoon al ontzettend veel. Dan zou je toch haast wel gek zijn, om in je vrije tijd, je vrije momenten, je blanco pagina's te gaan lopen volkliederen met doelen. Maar hey! ? Ieder zn ding. Ik daarintegen, ik pak elke blanco pagina aan doe ermee wat ik zelf wil. Soms scheur ik hem eruit, soms plak ik er 1 bij. Mijn blanco pagina's zijn het meest interessante van mijn leven. Afwisseld en impulsief, maar in balans. Dat wat moet, MOET. Alles daarnaast is wat kan. En alles wat kan is mogelijk.

Vroeger V.S. Nu

Nu het zo ijskoud is buiten, en ik met tegenzin de deur uit stap neemt het me back in da dayz. Ik kan me nog goed herinneren dat ik altijd zo opzag tegen mijn wekelijkse zwem-middag op de basisschool....Brrrrrrr wat had ik daar een gruwelijke hekel aan!! Met grote brullen en dikke tranen hield ik me vast aan het schoolhek en smeekte mijn mama of ze me aub naar huis wilde nemen ''volgende week ga ik, ik beloof het!!'' dat was mijn standaard argument. Gelukkig was mijn mams snugger genoeg om door te hebben dat ik dit niet zou gaan doen. Met wanhopig veel tegenzin stapte ik dan in die ronkende, stinkende schoolbus. Hopend dat die stiekem kapot was gemaakt en wij niet konden zwemmen. Dat de wielen eraf zouden vallen of het dak weg zou waaien.....Ongelofelijk hoeveel hoop een kind kan hebben, want dit hoopte ik elke week weer. Helaas is dit nooit voorgekomen.
Mijn enige oprechte argument voor het niet willen zwemmen was de kou, ik had er een hekel aan!! Maar niet alleen dat! Als je niet gemotiveerd genoeg was, werd je letterlijk in het water gegooid door 1 van de badmeesters en juffen ''zo, zie je maar te redden'' verschrikkelijk....
Mijn andere angst, was het water zelf. Onvoorspelbaar, beangstigend diep... dat geluid van een wereld onder water als je kopje onder ging. Het geluid dat langzaam dof wordt, tot je weer boven komt en naar adem hapt. JA, dat!

Aan het eind van elke zwemles moesten we, omdat het zogenaamd zo goed voor je was, een minuut lang watertrappelen. Ik met mijn weinig besef van tijd vond het altijd een eeuwigheid. Ik kon niet wachten tot de badjuf, die overigens meer op een hond leek, eindelijk floot en wij eruit mochten klimmen. Met ogen rood van de chloor en benen die aanvoelden alsof ze van barba- papa waren geweest rende ik dan naar de omkleed hokken.
Na zo een zwemles was ik dan nog een halve dag van streek en rook ik de chloor en andere gifstoffen van het bad de volgende dag nog. Getver.

Maar nu....
Nu zou ik willen dat het ''hoofd boven water houden'' van zo een korte duur was. Dat ik slechts een halve dag last zou hebben van het hele gebeuren.
Nee...Nu staat er niemand aan de zijlijn te roepen dat je moet door trappelen en er staat niemand startklaar met een fluitje om het einde aan te geven van een ''eindeloze'' bikkel. Op dagen als dit, als mijn benen moe zijn en mijn energie-level eigenlijk te laag is, vraag ik me af waar de zijlijn eigenlijk is. Het lijkt alsof naarmate de jaren verstrijken ook het bad groter wordt, hierdoor ook de zijlijn uit het zicht verdwijnt en je maar moet hopen dat je de juiste richting op zwemt.
Koud of niet koud, moe of niet moe, doorgaan is de enige optie.
Maar is dat ook zo? Wat zou er dan gebeuren als je besluit je armen en benen te laten rusten en even kopje onder te gaan. Zou je dan beslissen om helemaal niet meer te zwemmen of zou de kou van het water je doen schrikken en je juist extra motivatie geven om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar de ''badjuf met het fluitje''. Wat is er zo verkeerd aan om even toe te geven aan het moe zijn en niet meer te willen trappelen, maar simpelweg gewoon even loslaten....tja...

Wat ons is aangeleerd is dat we dan zinken, verdrinken, allemaal dramatische verhalen. Vanaf klein word er dus al ingestampt dat opgeven geen optie is, dat je moet blijven bikkelen en trappelen. Vooral niet opgeven!! Maar wat is nou eigenlijk opgeven?
 
Is het soms gewoon niet even goed om los te laten? Om even de bodem te raken (als die niet te diep is), en om met volle kracht weer boven te komen. De zijlijn met een frisse blik weer op te zoeken. Even JEZELF laten bezinken....
Ik ben moe ja...dat geef ik toe..Moe van alles dat moet, niet moet, dat kan, dat mag, en nooit meer mag gebeuren. Maar nee, ik ben niet bang om even los te laten, om even te zinken, om even het geroep van anderen te negeren en zelf te beslissen over mijn lot. 
 
Is het niet zo, dat loslaten soms meer energie vraagt dan het vasthouden? It aint always weak to let go, sometimes it shows strenth... En dat is precies waar ik het mee eens ben. Het vraagt kracht om los te laten van iets dat je zo in zijn greep houd. ...Whatever it may be...
LET IT GO..ga kopje onder, raak de bodem en veer weer terug!

Ik ken mijn grenzen, intuïtie en laat geen mens, maar dan ook echt niemand mij wijs maken dat wat ik doe verkeerd is. Als het goed voelt, is dat alles wat ik hoort te weten. PUNT.

Toch ?

Levenslied

Hoe kan ik het iemand kwalijk nemen die geen flauw idee heeft wat ze aanricht, denk ik dan...
Hoe kan ik boos blijven terwijl ik weet, dat op een dag ze zal begrijpen wat ik bedoelde. Mijn preken en goed bedoelde uitspraken.
Trouwens, nee, misschien ook niet, misschien zal ze dat punt nooit bereiken en heb ik tevergeefs proberen uit te leggen dat de ziel een kwetsbaar gegeven is. Fragiel en timide, dat niemand zomaar je ziel mag bezeren om daarna weer te vertrekken alsof er niets aan de hand is.
Noem het je dierbaarste cd, zoiets...het beschermen van de gegevens op zo een glimmend ding. Je ziet ze niet maar ze zijn er wel, je voelt ze niet maar je hoort ze wel. 1 krasje hoeft nog niet alle gegevens te verpesten, 2 ook niet! Maar laten het nou net genoeg zijn om te gaan haperen, stotteren, blijven hangen of het gewoon helemaal niet meer te doen. Zo een cd kun je vervangen, je koopt gewoon simpelweg een nieuwe, brand er 1 op de pc, of anno 2013 ga je naar spotify :)
Maar die krassen in je ziel, die blijven, ongeacht wat je koopt en wat je doet, of je ze nou voelt of niet, of een ander het nou merkt of niet. Ook wij gaan haperen bij teveel krassen, ook wij gaan stotteren en stukken overslaan, ook wij vertonen op den duur mankementen.

Wat ik nu precies wil zeggen, Is dat op het moment dat die krasjes in je ziel het leven IN je ziel gaan beperken, je extra voorzichtig gaat zijn. Je selecteert wie je wel en niet in de buurt van je kostbaarste bezit laat komen, want wat als diegene nou net dat ene krasje teveel zet....
JA! wat je leest is pure angt, pure onbegrip maar vooral pure logica! Weliswaar mijn logica, maar ik weet zeker die van vele meer.
Ik ben niet kapot, maar ik haper soms wel. Ik speel mijn levenslied nog af, maar val af en toe stil.....

Wat is er na die uitleg nou zo verdomde moeilijk aan om dan te beseffen dat je uit de buurt moet blijven met scherpe voorwerpen. Dat je, indien je me wilt behouden in je leven op welke manier dan ook, je voorzichtig moet zijn. Dat je niet aan de haal moet gaan met de kleine stukjes ziel die ik je laat zien, horen en voelen. Wat is er nou zo verdomd moeilijk aan om te beseffen dat ik mezelf moet beschermen tegen randdebielen die zelf al te beschadigd zijn om nog normaal volgens fatsoensnormen en waarden te functioneren. Ik ben zo moe van verklaren wie en wat ik ben, zo moe van mensen overboord gooien, zo moe van mensen die niet lijken te begrijpen wat ik nu zeg.

Maar hey....hoe kan ik daar nou boos om worden, hoe kan ik het ze kwalijk nemen.....waarschijnlijk niet !! Maar hoe graag zou ik van alle daken willen schreeuwen "Besef je verdomme wel wat je doet!!" Stelletje krassende teringlijers ! Maar dan nog zouden ze waarschijnlijk omhoog kijken en zeggen 'kom nou maar van dat dak af, straks denken mensen dat je gek bent'.......

Tja.....de laatste kras is nog vers en diep, nog zichtbaar en hoorbaar, voor de spirituele onder ons zelfs voelbaar...ik ben mezelf een kras rijker. Nu is het afwachten om te kijken of mijn ziel nog zo mooi zal klinken. Maar zoals ik al zei . Ik ben niet kapot,maar ik haper soms wel. Ik speel mijn levenslied nog af, maar val af en toe stil. En ondanks de nummers op mijn cd die het niet meer doen, zal er altijd, ondanks alles, 1 overblijven die het wel doet. Een nummer die de haren overeind doet staan, een nummer die generaties lang mee gaat, een nummer die toevallig het beste nummer is van mijn hele CD! Het is misschien even zoeken....maar hij zit er wel! En voor degene die ook nu denken 'waar Praat je over'?!?. Maak je niet druk, wees blij, geniet! Ga vooral terug naar je hans en grietje verhalen....Voor degene die WEL weten waar ik het over heb.... Tja... Need i say more?